Hoe ik leerde mijn luiheid te waarderen..

Hoe ik leerde mijn luiheid te waarderen..

 

“Geen ambitie?”

Ik heb mijzelf lang afgevraagd waarom ik toch niet die tomeloze ambitie had? Mijn motto was (en soms nog steeds is): waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Ik kan vreselijk jaloers zijn op mensen die super gedreven en ambitieus zijn. Die tot het gaatje gaan om het allerbeste uit zichzelf te halen. Ik heb dat lang niet altijd en geef soms wat sneller op, ik neem ook genoegen met minder dan een 10. En dat voelde niet goed.

“Burn-out”

Wat mij opvalt, is dat veel mensen jaloers zijn op mijn valkuil. Niets doen heb ik tot hobby verheven. Mij maak je de kop niet gek, ik laat me niet opjutten, ik bepaal mijn eigen tempo. Want die tomeloos gedreven mensen met eeuwige ambitie zijn altijd druk, gejaagd en op zoek naar de interne relaxtheid die ik bezit. Overbelasting en burn-out eeuwig op de loer.

“Valkuil”

Die relaxtheid is wat mijn luiheid is als ik er beter naar kijk. Natuurlijk, als ik niet goed in mijn vel zit, schiet ik door in mijn valkuil en word ik lui. Ik kan rustig een hele dag niets doen, dat lijkt heel fijn maar voelt niet goed. Ik heb namelijk ook deadlines die gehaald moeten worden en huisgenoten die een bijdrage van mij vragen en laten het zeker weten als ik doorschiet. Maar in de meeste gevallen ben ik gewoon lekker relaxt en ontspannen. Ik geniet van het moment en wordt niet snel overspannen. Wat is dat eigenlijk fijn. Dat is wat ik anderen mee kan geven, hoe belangrijk het is om te relaxen en in balans te blijven.

Ook heb ik ontdekt dat ik, nu ik met passie mijn werk doe, ik ook gedreven en ambitieus ben maar wel met mijn kernkwaliteit: relaxtheid!

“Ook door een positieve bril kijken?”

Wil jij ook jouw negatieve eigenschappen leren zien door een relaxte en positieve bril en er waarderend naar kijken? Neem dan vrijblijvend contact met mij op.

Neem contact op